मनवा... कविता मनातील

                  सखी कशी असावी सखी....         मनात माझ्या रुंजणारी !!! गहिरे साद तिचे         संवाद हळुवार मनाचा!! स्वप्नात ही देई साद ती...          सत्यातील अलगद रेशीम वारा... स्वप्न नव्हे... भास नव्हे...          सखी तू माझे विश्व नवे!!!                                       -निशा

साथ हातात हात घालून नजरेची साथ घेऊन स्वप्नांच्या आभाळात पंख पसरविले तीने आपले ताकद कितीशी पंखात....  आकाश किती ते मोठे येणाऱ्या वावळटीला तोंड देईल ती कसे....? स्वतःला हरवून जाताना पाऊस वाऱ्याच्या वादळात कुठेतरी ती एकटीच घुसमटेल का या जगात..? खरंच का ती होती एकटी, लढाई का तिची एकाकी...?  नाही नाही...............  तिची साथ तिलाच  बळ हत्तीचे देई !!!! आणि म्हणूनच आभाळच क्षितिज तिला  पुन्हा पुन्हा खुणावत राही!!!!!!!!                                                                                          निशा                      

पाऊस पावसाधीची ती आतुरता काळ्या मेघांची ती नभातली दाटी डोळ्यात प्राण आणून त्याच्या येण्याची बघितलेली वाट! का आवडतो पाऊस तिला...? त्याचं भरभरून कोसळणे का आवडे तिला...? कारण... कारण तो नुसताच येत नाही साऱ्या आसमंतला कडाडून सांगत रहातो भेटण्याची ओढ!! विजांच्या चमचमातून दिसत रहाते त्याची आतुरता.... आणि तिची घालमेल थांबवण्या चाहुबाजुनी येतो तो, घेऊन सरींचा नजराणा!!! अखंड त्याचें कोसळणे अलगद तिच्या मिठीत शिरणे, प्रत्येक कणाकणात त्याच ते सामावणे.... सृजनाचा हा नियमच भरभरून त्याच ते  देणं... अवनी च्या मनातला आनंद हिरवागार दिसे आसमंत!!!!                                   निशा